دریای دلم خشک شد از تنهایی

شبنم شعر،قلم،دفتر و این دردایی

که از این خسته نفس تا به ابد میباره

خبر ازنقطه ی آغاز جدایی داره...

رهام حسن زاده

میکند غوغا در این ویرانه جنگل

بی خرامان میرود در بُعد آتش

بَعد تو رو میکند دست وفا را

میکشد آتش همه دار و ندارش...

رهام حسن زاده

بیا تا از تَب لحظه دوای عشق برگیریم

از این گرمای تن گاهی ز سرما برتری گیریم

بسوزیم از تَب این عشق هر لحظه کنار هم

نه آن روزی که از سردی جدایی از خزان گیریم...

رهام حسن زاده

عزیزم بیا کنار من ببین

این روزا غروب چه دلگیر شده

قاصدک خبر آورده واسه من

دل تو از عشق من سیر شده

دلی که عشقش رو اینجا جا گذاشت

عشقی که به پای تو پیر شده

رهام حسن زاده

بگو از من چه میخواهی

تو که حست پر از ترس است

هم از عشقم گریزانی

هم از دوری دلت تنگ است

نفهمیدی چه آوردی

به حال این دل زارم

به تردیدت قسم یک شب

نشد خوابی به چشم آرم

شکایت ها کنم از تو

از این قلبی که میمیرد

از این حسی که میگوید

یه روز دستاتو میگیرد...

رهام حسن زاده

به چشمانت نظر کردم

هزاران حرف نا گفته

میان پیچ گیسویت

هزاران سال ها خفته

غریبی میکنی با من

بگو حرف دلت راحت

نترس من هم شدم عمری

پر از غم مثل چشمانت

رهام حسن زاده

دست از این بازی بی حاصل بکش

هر دو از پنهان شدن خسته شدیم

عشق را گردن زدند در بین ما

چهره ات رو کن که بازنده شدیم...

رهام حسن زاده

جواب آخرین نامم

پر از تردید مطلق بود

کنارت بودنم واست

کمی درگیر و مبهم بود

ازت تنها همین بار رو

میخوام با عشق برگردی

بری شب با خدا میگم

که با قلبم تو بد کردی...

رهام حسن زاده

به تاوان عَجْزی که عقل دارَدَش جهانی ز توصیف گرفتار توست به هر علم غیبی رجوع کرده ام تویی آنکه عشق هم بدهکار توست به (عین)ات عجایب همی مات ماند که هر حرف نامت به صد معجزست عجب دارد این سادگی در تو چون که درمان دردی به هر تنگ دست به لام لَمّاتَت درخشنده شد همه تیرگی های این شب زده به یک،(یا) قسم دادَمَش عشق را به صد وصف زیبا به دل سرزده شنیدم گدایی به مسجد شد و ندای نیازش به مردم رسید نکردند کمک آن مسلمانیان علی آبرویش به آنجا خرید میان نماز و رکوعت چنین به یک عالمی عشق ورزی کنی گدایت به انگشتری شاه شد مگر میشود با کسی بد کنی به نامت،به ذکرت،به یادت قسم که